" />

Categorieën

Momenteel schrijven 2 personen hier op regelmatige basis een blog. We stellen ze even voor:
 

Melek’s bio:
 
Melek Doğan aka MadameMoes
 
Melek is naast moeder van 3 kinderen (2014, 2015 en 2017) óók fervent moestuinierster in de Hollandse zon, Neerlandica en goedgemutste betweter. Wanneer ze niet aan het wroeten is in de aarde, kinderen bij de frambozen wegjaagt, of in potten en pannen roert voor De Groene Smulpaap, schrijft Melek voor diverse media zoals website4mama.nl. Als MadameMoes blogt ze voor detuinschuur.be
 over haar tuinbelevenissen en geeft ze ook haar recepten prijs. 

 
Kristof's bio:

Kristof is de oprichter van De Tuinschuur. Zijn missie in het leven is iedereen laten proeven van zijn passie de moestuin. Kom je hem tegen dan krijg je waarschijnlijk wat zaadjes toegestopt. Hij is ook vader van 3 kindjes(Helena, Elias en Boris) en hij woont met zijn toekomstige vrouw Kaat in Kortenberg (België). Hij zal voornamelijk veel bloggen over tomaten en de ontwikkeling van De Tuinschuur zelf.


We proberen hier regelmatig een blog te posten. Heb je vragen reageer maar op de blog. Wij zullen dan antwoorden. 

Weet wel dat meerdere wegen naar Rome leiden. Wij beschrijven onze manier van moestuinieren. Dit wil niet zeggen dat er geen andere manieren zijn of zelfs betere manieren.


Wil je graag zelf een blog posten? Graag! Stuur ons een mail. Je mag ook een persoonlijk website posten in je blog.

Moeskriebels in de winter

  MadameMoes     14/12/2018     Reacties (0)

We hebben zo lang kunnen genieten van het mooie weer, dat het toch als een verrassing komt nu er nachtvorst is geweest. Ineens is het écht winter buiten en staat het nieuwe jaar voor de deur. Hehe, eindelijk! Nu Sinterklaas voorbij is en we afstevenen op Kerst en Oudjaar, begint het flink te kriebelen bij me. Geen gekke beestjes, maar heuse moeskriebels slaan toe! 
 
De winter is een saaie periode voor moestuinierende zieltjes. In de tuin valt niet veel te doen met dit grijze, gure weer. Het grote tuinonderhoud is gedaan en het enige waarvoor ik nog de tuin in kom, is om pastinaak, prei of kruiden te oogsten. Het niet meer buiten bezig zijn, is een gemis en ik besluit tuinplannen voor het nieuwe moesseizoen te maken. Deze koude dagen zijn bij uitstek het moment om er met een kopje thee voor te gaan zitten en de zadencollectie op te schonen. Als je weinig tuiniert, dan heb je misschien 1 pak zaad in huis. Hier gaat het om misschien wel 60 soorten zaad en elk jaar komen er meer soorten bij. Om dit alles te ordenen, is best een uitdaging, laat staan met nieuwsgierig graaiende kinderhandjes. Of misschien een zadenmap aanschaffen wat veel praktischer is.
 
'Wat is diiiiiitttt mama?' wordt er geroepen, terwijl er een bakje van tafel wordt gegrist. 'Neeeeee, niet doen, dat zakje is niet goed dicht!' roep ik panisch naar de oudste, maar het is al te laat. Pfffff. Voor je het weet, mag je een miljoen zaadjes van de grond rapen. Niet stofzuigen wat zo veel efficiënter is, want dan ben je ook nog je kostbare zaadjes kwijt. Grrr, baal, baal. Gelukkig zijn het bieten, die kun je tenminste nog enigszins vasthouden, De wijze les die MadameMoes hiervan heeft geleerd, is om dergelijke opruimpraktijken vooral te bezigen wanneer er géén kinderen in de buurt zijn!  
 
Wat wél met kinderen in de nabijheid kan, is schrijven in mijn moesschrift. De kinderen zet ik aan het werk met een eigen boekje wat we daarvoor hebben geknutseld (wat velletjes papier met een kartonnetje vastgeniet en voila, een eigen boekje!). Ze zijn zoet aan het kleuren en mama mag ook meedoen. 'Wel je eigen stiften gebruiken hoor mama' krijg ik verwijtend te horen. Van je kinderen moet je het hebben.
 
Als de opstartproblematiek in de kiem is gesmoord, kan ik eindelijk naar hartelust mijn kweeklijstjes voor volgend jaar bedenken. Heerlijk al die voorpret! 
Lekker een beetje kliederen is rustgevend. Het geeft me de kans rustig te bezinnen wat het afgelopen jaar goed ging en wat niet. Wat wil ik weer in de tuin hebben en welke zaadjes wil ik niet meer proberen. Er waren heus wel wat minder geslaagde dingen het afgelopen jaar. Een tomaat die veel vruchten gaf, maar weinig smaak had. Zonde van de kostbare ruimte, daar komt een andere tomaat voor terug. Soyabonen vind ik heerlijk, maar de opbrengst is zo laag dat het eigenlijk zonde is ze zelf te kweken. Daar kan ik beter wat anders voor op de plek zetten. De komkommer die ik heerlijk vond, maar de man te veel naar appel vond smaken, hoeft ook niet meer terug te komen (wat eigenlijk ook klopte, maar een krakend appeltje in een komkommerjasje heeft ook wel wat). Pompoen sweet dumpling vond ik een heerlijke pompoen met een waanzinnig nootachtig aroma. Daar wil ik komend jaar veel meer van in de tuin. Het pompoenveldje moet ik nog eens grondig bekijken hoe ik dat ga indelen met al mijn wensen. Het veld is al in voorbereiding met een laag paardenmest. Komend seizoen wil ik ook wat nieuwe dingen uitproberen zoals pepino en okra en wat andere pepersoorten. Mijn plannen zijn sneller klaar dan het seizoen. Het enige wachten is nog op de lente!
 
Voor het zo ver is, kijken we uit naar de feestdagen. Fijn met ons gezin, familie en vrienden het nieuwe jaar inluiden. De kerstboom staat te stralen in de hoek waar straks het kweekkasje komt. Een mooie stok achter de deur om de boom vooral niet te lang te laten staan, want in januari mag ik beginnen met pepers voorzaaien. Hohohooo!

Lees meer

Geen gemaaid gazon, wél zelfgemaakte appelstroop!

  MadameMoes     22/11/2018     Reacties (1)

Peinzend staar ik uit het raam. De grasmaaier staat ongebruikt op de patio. Ik voel me schuldig. De grasmaaier staat al een poos onaangeroerd te wachten om gebruikt te worden. Ik meen een verwijtende blik te zien bij hem, maar het kan aan mij liggen. 
 
Het gazon moet al een maand voor het laatst gemaaid worden voor het echt winter wordt. 
AL EEN MAAND! Elke keer is er een belangrijkere tuinklus dan dat grasveld van ons. Een tuinklus die natuurlijk een stuk leuker is dan een bemost gazon, zoals de overenthousiaste pepers die nog vol bloemknopjes zaten. Zonde om te rooien, dus moesten ze op stel en sprong de muurkas in, de dahliaknollen moesten eruit, de ulluco geoogst, er moest gemulcht en gesnoeid worden voor het weer zou omslaan en ondanks dat de winter al enige tijd op de planning staat, was het tóch een verrassing dat ik de vorstgevoelige planten moest inpakken voor de eerste nachtvorst.
 
Sja... Het gazon wacht geduldig tot het gemaaid wordt... Vandaag is het dé dag besluit ik, terwijl ik voorzichtig een neus buiten de deur steek. Koud! Wind! Brrrr! IJverig rillend besluit ik dat het gras nog een dagje kan wachten. Foei MadameMoes. Veel overredingskracht had ik daar niet voor nodig. 
 
Deze koerswijziging komt me helemaal niet verkeerd uit, want ik heb een tas vol met appels en overrijpe peren die ik kan verwerken tot stroop. Sinds mijn moesvriendin mij een pot zelfgemaakte appelstroop heeft gegeven, lusten we niet meer anders hier in huis. Wees dus gewaarschuwd met dit recept, het blijft niet bij een eenmalig probeerseltje. Je gaat na deze kooksessie, waarschijnlijk altijd je eigen stroop maken. 
 
Na deze waarschuwing nog steeds zin? Mooi! Je hebt er niet veel voor nodig, alleen wat geduld. Dit is nou zo’n typisch “eenkindkandewasdoen-recept”! 
 
Met 2 pannen, een zeef met kaasdoek (of een  -schone- oude tule sjaal of hoofddoek) en fruit zoals appels en peren maak je een overheerlijke stroop.
 
Gebruik een grote pan waar je fruit inpast. Als het een beetje eruit torent, is dat niet erg. Het zakt vanzelf wel in. Ik heb 2 kg appels en een kleine kilo peren. Vul de pan met een bodempje water, zodat het fruit straks niet aanbrandt. Voor de variatie heb ik een laag zelfgedroogde abrikozen uit mijn moeders Turkse tuin gelegd. Deze abrikozen zijn mierzoet, dus ik verwacht niet dat ik er nog suiker bij hoef te doen. De appels snijd ik in vieren zonder rekening te houden met steeltjes, pitten of de schil. Alles mag eraan blijven. De peren gaan er door de helft bovenop, met ook weer schil, pit en steel. Laat dit op een zacht vuurtje pruttelen, roer af en toe en je zult zien, na een uur of 3 is al het fruitmoes geworden. Je hoeft er niet bij te blijven staan, je kunt ondertussen het internet uitlezen, koken, Sinterklaascadeautjes inpakken, of wat dan ook. Een constante controle is nergens voor nodig. Het enige waar je op moet letten, is dat je niet te vaak proeft, maar dat is meer dat is tegen mezelf dan jullie.
Ben je content over de moeserigheid van je fruit? Roer nog even goed door of er geen klontjes in zitten. 
 
Als de moes klaar is, neem je de tweede pan. Hierin hang je een zeef, met daarover heen het kaasdoek. Giet hierboven je moes en laat dit een nachtje staan om helemaal uit te lekken. 
Nog even geoorloofd proeven of het zoet genoeg is. Niet zoet genoeg naar je smaak? Dan is dit het moment om er een schepje suiker of honing aan toe te voegen. 
 
Kook het uitlekvocht op een kleine pit in totdat de siroop kleeft aan een theelepel en niet meer gemakkelijk van je theelepel afglijdt. Het ziet er nog niet uit als stroop, maar dat komt omdat het nog warm is. Als het afkoelt, is het straks een stuk dikker. Giet de stroop in gesteriliseerde potten en draai de deksels er stevig op. Zet ze op zijn kop op een plek waar het je niet in de weg staat. Zodra het is afgekoeld, kun je de potten omdraaien. De moes die over is, moet je vooral niet weggooien. De kinderen hebben de moes na het avondeten met smaak verorberd. Houd je niet in. Ook voor grote mensen is het smullen! 
 
 
 
 

Lees meer

Groeilust en kwijlvingertjes

  MadameMoes     10/11/2018     Reacties (2)

Mijn kleinste tuinopzichter wil zijn regenlaarsjes aan. Heel slim van de kleine dondersteen, want schoentjes worden alleen maar nat in het met dauw bedekte gras. Snel trek ik wat plastic handschoentjes aan en doe in elke hand een klein beetje olijfolie. Mijn handen worden verschrikkelijk schraal als ik alleen al naar een tuinactiviteit kijk, dus het is geen overbodige luxe de handjes in te vetten. Wanneer MadameMoes ook haar tuinschoenen aantrekt, is het feest compleet. Bewapend met een emmer, mes en zakdoek voor de kleine snottebel, lopen we de tuin in.
 
De bladeren van de aardbeienplanten veranderen voorzichtig van groen naar rood. Er groeien nog steeds aardbeien aan en de bloesem verraad de groeilust van mijn planten. Ik geef een blad een aaitje. Op de een of andere manier raak ik altijd vertederd van groeilust bij planten. Een zonnebloem die zo maar tussen 2 tegels in, is gaan groeien. Een onmogelijk plek, maar wat bloeit het daar toch prachtig. Of het yellow pear tomatenplantje dat zichzelf onder de perzikboom heeft uitgezaaid, een courgette die langs de slootkant ineens de tuin inwandelt alsof die daar altijd al thuishoorde of de paksoi die vorig jaar weigerde op te komen en nu ineens midden in de herfst een mals bedje groen vormt. Het is nog net geen Disney-film met kwelende violen op de achtergrond, maar ik vind het mooi om te zien en geniet er met volle teugen van. Groeilust is wonderlijk. 
 
De kleine man die naast me staat, doet dit tafereel allemaal wat minder en moet keihard lachen wanneer zijn niesbui een snotconfetti oplevert om U tegen te zeggen... Hij heeft niet alleen zichzelf besproeid, maar ook de planten voor hem. Bah. Voor zo'n klein neusje komt er een fikse lading uit, maar gelukkig was mama voorbereid de tuin ingegaan. Dreumesen zijn eigenlijk net honden besef ik me wanneer ik naar de snotterige snoet van Ender kijk. Ze hobbelen en kwispelen wat. Met hun bemodderde pootjes komen ze op je af gestormd met een van blijdschap vergulde  'maaahhhmmaaaaaahhh' uit het diepste van hun hartje en kwijlen en snotteren af dat het een lieve lust is. En als je kinderen ziet eten, is er soms ook totaal geen verschil tussen mijn mensenkinderen en de gemiddelde hond. De tweede niesbui van Ender herinnert me aan de emmer die nog steeds leeg is. Voordat bedtijd nadert, moet ik toch echt wat groente oogsten. Ik snijd snel wat paksoi en regenboogsnijbiet af voor het avondeten en trek er een preitje uit. Een wokschotel met noedels staat er op het menu. Een paar sprietjes uitgelopen knoflook voor bij de garnalen. 
 
Het zijn de laatste groentjes uit de tuin. Zucht. Ik ga het missen. Nog een flinke bos peterselie knip ik af. Daar ga ik zo nog bouillon mee trekken. Met al het gekuch en gepruttel in huis, is een kopje kippensoep met veel groente geen overbodige luxe. Samen lopen we naar de andere kant van de tuin om nog wat wortels te plukken. Misschien zijn er ook nog wat rijpe frambozen. 
 
Het is onvoorstelbaar hoe snel kinderen leren en wat ze allemaal onthouden in die kleine hoofdjes. Aan de stekelige bramen zitten onze kinderen na een prikkerige ontmoeting nooit meer, terwijl de zacht behaarde frambozenplanten zodra we één stap in de tuin zetten, leeg worden geplukt. De laatste frambozen vinden dan ook gretig aftrek bij meneer. 
 
Wanneer Ender mij een framboos aanbiedt, ben ik verbaasd. Dat is nieuw. Ik doe mijn mond open met een grote 'AAAAHHH' en wég is de framboos. Zo in zijn eigen mondje, smaksmak! Hihi, haha, wat een mooie grap van de boef. 
 
In mijn mond stopt hij een kwijlvingertje en trekt me na de intensieve mondcontrole mee. Jaja, de frambozen zijn echt op. Dat heeft de kleine tuinopzichter goed in de smiezen. Ender stormt op de schommel af en laat duidelijk blijken dat er NU geschommeld moet worden. Praten doet hij nog niet veel, maar een communicatietalent dat dat kind heeft joh! De volle, kleurrijke emmer met lekkere groentes zet ik even aan de kant en samen schommelen we nog wat in de herfstzon. Een heerlijk cadeautje van Moeder Natuur.

Lees meer

De tuin (bijna) winterklaar

  MadameMoes     29/10/2018     Reacties (7)

Brrrr, het is koud zeg! Nou jaaaa...fris dan. Herfst heet dat. Het is nog steeds te warm voor de tijd van het jaar, maar ineens 10 graden kouder voel je goed.
'Hup, we gaan de tuin in!' roep ik meer tegen mezelf dan tegen de kinderen. Het klinkt enthousiaster dan ik daadwerkelijk ben. (Jezelf motiveren is soms ook een dagtaak). Met een boterham in de hand en klaar voor de vrieskou, hobbelen de kinderen achter MadameMoes aan.  
 
Met de groene kliko voor GFT-afval in de hand, loop ik de moestuin in. In de beperkte tijd die ik heb, wil ik uiteraard veel te veel doen. Dahliaknollen eruit, yacon oogsten, mulchen waar nodig en... Ik kijk wel hoe ver ik kom, met kinderen die vast andere dingen willen dan ik. Snel aan de slag dus! 
 
Zonder verdere plan van aanpak, begin ik te trekken aan de tomatenplanten die ook eruit moeten. ‘Ik kom je helpen mamaaaaa, die rode tomaatjes pluk ik voor jouwwww!' roept Orman die is aangesneld met een pindakaassnor. Mijn tuinhulp is er altijd als de kippen bij wanneer er iets te snaaien valt, ook wanneer ik het zelf niet door heb. Ondertussen plukt de oudste samen met de snotterende jongste telg de laatste aardbeien. ‘De witte is niet zo hard, is die ook lekker?’ vraagt Kind1 vertwijfeld. Wanneer ik aanmoedig om gewoon even te proeven, vallen ze in de smaak en in no time zijn alle witte aardbeien spoorloos. De jongste telg doet nog niet aan onderscheid en propt elke aardbei, rijp of niet, in zijn mondje. Als je snot eet, maakt de rest natuurlijk ook niet uit voor je smaakpapillen. Dat is dan wel weer een voordeel. 
 
Met iets meer beleid pluk ik de laatste tomaten en trek dan de planten eruit. Alle tomaten mik ik in de emmer naast me en de planten in de kliko. De tomaten gaan hopelijk nog narijpen. Sjonge, jonge, het is op een paar dagen na november en nog steeds tomatenplanten in de Hollandse buitenlucht. Als je me dat begin dit jaar had verteld, had ik je vol ongeloof aangekeken. 
 
De laatste klimboon die ik had laten groeien voor zaden, knip ik netjes af zodat ze de stikstofbolletjes weer terug aan de grond kunnen geven. Mooi systeem vind ik dat. Ik had gelezen dat peulvruchten dat doen, maar tot een paar jaar geleden nooit actief geregistreerd, tot ik iets te hardhandig aan het onkruid wieden was. Stond ik daar met een bonenplant in mijn handen met allemaal kleine bolletjes aan de wortels. Hoe ingenieus van Moeder Natuur! Weer wat geleerd. Ik mag dan wel zo vrij zijn mezelf MadameMoes te noemen, maar er is genoeg in de tuinwereld waar ik geen kaas van heb gegeten. Maar al doende leert men. Onwetendheid moet vooral geen belemmering zijn om te (moes)tuinieren. 
Het is een fijne hobby om je hoofd leeg en je handen vuil mee te maken. Mijn nagellak kan er over meepraten. 
 
Ondertussen wordt er nog een bosje bloemen voor papa geplukt. ‘Omdat ik hem zo lief vind’ geeft mevrouw als verklaring. De laatste latherussen en gele Afrikaantjes worden hardhandig eraf getrokken dat het een lieve lust is. Gelukkig moet de tuin winterklaar en hebben ze toch niet lang meer. Nog wat aardbeien die niet tegen het getrek konden ertussen, hoppaaa. ‘Papa gaat hier heel blij van worden’ zegt Kardelen serieus. Ik kan het alleen maar beamen. Iedereen wordt blij van bloemen. 

Ik kijk wat om me heen en twijfel wat ik nog ga doen om de tuin winterklaar te maken. De jongste begint hangerig te worden. Er valt altijd meer te doen in de tuin, maar de kleine man moet naar bed. MadameMoes vindt de break ook wel fijn. Met bloemen, een emmer vol onrijpe tomaten en snotterende kinderen gaan we naar binnen. 

Lees meer

Vallende blaadjes met baby-wortel

  MadameMoes     18/10/2018     Reacties (4)

Ik ben de moestuin en alle potten aan het bewateren. Ik sta een beetje voor me uit te staren en gniffel. Ik heb niet eerder half oktober mijn tuin nog bewaterd, laat staan nog tomaten geoogst. Wat een bizar jaar! Warmterecord na record is verbroken. Normaliter is de tuin al grotendeels winterklaar, maar met dit weer herinneren alleen de vallende blaadjes aan de naderende herfst. Wel gek dat toekomstige zomers er hoogstwaarschijnlijk zo gaan uitzien. Het broeikaseffect en opwarming van de aarde zijn op deze momenten dichterbij dan me lief is. Dat we dit met zijn allen op ons geweten hebben... 
 
Ik schrik op uit mijn overpeinzingen wanneer ik een kind hoor. “Mag ik in jouw tuintje wortels plukken mama? vraagt Orman zoetjes. Fronsend kijk ik hem aan en hij voegt er snel een ‘Ikvinjouheeeeellief’ aan toe. Nu al een charmeur... Ik moet er om grinniken. Vooruit dan maar. Samen lopen we met zijn broertje naar mama’s moestuin. Verboden voor kinderen en zelfs de jongste van 1,5 jaar weet dat heel goed. “Daaaah, woteuh” wijst de jongste die meehelpt. Want stel je voor dat mama het niet weet waar die heerlijk zoete oranje dingetjes groeien! 

Voor sommige groenten hoef je niet de moeite te nemen om zelf te kweken, maar doperwtjes, wortel of bijvoorbeeld tomaat hebben uit eigen tuin zó veel meer smaak. Dat moet je echt doen. Dus zo heeft MadameMoes al voor de derde keer dit seizoen, wortel gezaaid. Niet meer verspeend, want daar had ik geen tijd meer voor (gemaakt). Echt groot worden ze sowieso niet meer en deze mini wortels zijn perfect voor dreumesmondjes. Kleine kleuters die je zegt dat het baby wortels zijn, eten ze trouwens ook maar al te graag! Ha! 

Terwijl de kinders aan hun worteltjes knagen, maak ik een mental note dat er volgend jaar absoluut weer wortel gezaaid moet worden. In een steeds warmer wordende zon geef ik de planten nog wat water, stop een cherrytomaatje in mijn mond en tel mijn zegenegingen. Wat een mooie dag is het toch. 



 

Lees meer

Deelname mooiste moestuinfoto

  Kristof     09/08/2018     Reacties (0)

 
We organiseren een wedstrijd voor de mooiste moestuinfoto. Wij kregen volgende foto van Eddy. Hij heeft erwten gepland langs een schutting. Erwten geven niet alleen mooie bloemen. Ze kunnen ook voor beschutting zorgen in de tuin. Hierdoor kunnen ze de zon wat temperen. Maar ze kunnen ook de wind breken, zodat planten hiervoor beschermd worden. Ook zullen erwten (en alle peulvruchten) er voor zorgen dat ze stikstof uit de lucht opnemen en bewaren in knolletjes aan de wortels. Na de oogst kan je de wortels laten zitten om de bodem zo te verrijken met stikstof of verwerk ze in de compostbak.
 
Wil je graag ook zelf meedoen aan de wedstrijd om onze praktische zadenmap (waarde 20 euro) waarin je 80 tot 160 verschillende zaden kan opbergen? Voorwaarden: De foto's moeten getrokken worden van jouw moestuin of met toestemming van de eigenaar van de moestuin. De foto's mogen over alles gaan zolang het maar moestuingerelateerd is. Schrijf een leuk tekstje bij jouw foto, want we publiceren jouw foto op de moestuinblog. Je mag meerdere keren een foto inzenden. De foto's mag je mailen naar Kristof op kristofvranckx@gmail.com. De wedstrijd eindigt 15 oktober 2018. Wij kiezen uit alle foto's de top 3 met als criteria mooiheid foto, reacties op de blog en aantal bezoekers op onze website. De winnaar wordt gekozen eind oktober op basis van het meeste aantal stemmen. Iedere deelnemer krijgt sowieso 1 gratis zakje zaad bij de volgende bestelling als bedankje.

 

Lees meer

ChuChu

  Kristof     27/04/2018     Reacties (2)

Het leuke aan moestuinieren is dat je lekker kan experimenteren! Zo heb ik van mijn schoonpa Chuchu's gekregen. Ook wel gekend onder de naam Chayote of Chocho. Het betreft een plant binnen de komkommerfamilie. Van oorsprong komen ze uit Centraal-Amerika. Het is een plant dat stekelachtige (er zou ook een stekelloze variant bestaan) vruchten geeft die naar courgette/komkommer proeven. Om het helemaal intressant te maken kan je ook de jonge blaadjes en scheuten eten en ze vormen wortelknollen die je ook kan eten. Ik ben benieuwd! Oh ja ze zijn super lang bewaarbaar, want deze vruchten zijn in de frigo bewaard sinds de herfstsurprise

Om te zaaien plant je de vrucht half in aarde. Ik ga ze binnen laten kiemen en dan zet ik er 2 buiten en 2 in de serre. Ik kan al niet wachten! Dank u Ronny!!!

Lees meer

Afharden

  Kristof     24/04/2018     Reacties (0)

Als je planten binnen hebt gezaaid, dan moet je vooraleer je ze buiten plant ze eerst afharden. Moet dat echt? Ik ben zelf nogal een luie moestuinder, dus ik doe enkel wat absoluut nodig is. Maar afharden is echt een meerwaarde! De plantjes staan binnen op een meestal constante temperatuur. Buiten zijn de verschillen veel groter. Buiten is er ook wind. Iets dat de planten nog niet kennen. Buiten is de hoeveelheid licht veel feller dan binnen (binnen heb je maximum 50% licht van buiten). Buiten zijn er ook insecten die langskomen en af en toe valt er eens regen. Dus een serieuze verandering voor deze jonge planten. Als je uw planten niet afhard zullen ze een groeistilstand kennen en in het ergste geval dood gaan.

Het meest ideale weer om af te harden is een bewolkte periode van enkele dagen. Zet de planten enkele uren buiten en zet ze 's nachts terug binnen. Zet ze nooit (direct) in de volle zon. Na een 5-tal dagen kan je al eens een nachtje testen. Opgepast de meeste vruchtplanten (zoals tomaten, pepers,...) kunnen niet tegen vorst. Daarom planten we deze planten uit na de ijsheiligen (12 mei). Maar kijk steeds naar de 14 daagse weersverwachtingen. Deze lente is bijvoorbeeld zeer warm. Een deel van mijn tomaten staan nu reeds een week in de serre en de pepers gaan volgen.

We zijn ondertussen ook als ouder aan het afharden :) Toch weer even wennen aan dat slaaptekort.

Lees meer

De eerste oogst van het seizoen

  Kristof     12/04/2018     Reacties (4)

Op vrijdag 6 april om 22.43 is onze zoon Boris geboren. Het is een mooi oogst van 3 kilo 610 gram en 50,5 cm groot. Alvast bedankt voor de leuke berichtjes op onze facebookpagina! Ons gezinnetje is nu compleet.

Groetjes,

Kaat, Kristof, Helena, Elias en Boris

Lees meer

Kapotte emmer wordt kruidenbak

  Kristof     27/03/2018     Reacties (0)

Ik had deze winter een emmer laten buiten staan die kapot is gegaan door de vrieskou. Deze emmer is dus niet meer bruikbaar om water te transporteren. Ik zou hem gewoon kunnen weggooien, maar ik heb er een kruidenbakje van gemaakt.
 
De emmer had al een barst aan de onderkant. Ik heb nog verschillende bijkomende gaten geboord. Als je dit niet doet, dan zal de emmer te nat worden voor planten. Ik heb redelijk wat gaten geboord, zodat er zeker voldoende drainage is. Ik heb ze net iets hoger dan de onderkant gedaan, zodat er helemaal onderaan een klein bodem van water kan vormen. Zo heb ik na regenweer een klein beetje waterreserve in mijn emmer. Zo moet ik ze iets minder water geven. Ja, ik ben nogal een luie moestuinder J. Je moet wel oppassen met enkele dagen droog weer als je kweekt in emmers of bakken. De aarde warmt sneller op in bakken wat een voordeel is. Het nadeel hiervan is daardoor de aarder sneller uitdroogt. In de volle grond kunnen wortels ook op zoek gaan naar grondwater. Dit is natuurlijk niet mogelijk als je kweekt in bakken. Nog een bijkomend voordeel als je in bakken kweekt, is dat je (als ze niet te zwaar zijn) kan verplaatsen bij slecht weer.
 
Daarna heb ik de emmer gevuld met potgrond en wat munt er ingegooid. Je kan ook bijkomende gaten aan de zijkant maken om kruiden, aardbeien,…  door te steken. Je kan van alles in zo’n emmers of bakken kweken. Juist wortelgewassen en kolen zou ik afraden. Wortelgewassen doen het over het algemeen slecht in een bak. En de meeste kolen hebben veel tijd nodig, zodat ze lang plaats innemen in de bakken.
 

Lees meer

Meld je nu aan op onze nieuwsbrief!
Deze website gebruikt cookies. We slaan geen persoonlijke gegevens op.