" />

Categorieën

Momenteel schrijven er 3 personen hier op regelmatige basis een blog. We stellen ze even voor:
 

Melek’s bio:
 
Melek Doğan aka MadameMoes
 
Melek is naast moeder van 3 kinderen (2014, 2015 en 2017) óók fervent moestuinierster in de Hollandse zon, Neerlandica en goedgemutste betweter. Wanneer ze niet aan het wroeten is in de aarde, kinderen bij de frambozen wegjaagt, of in potten en pannen roert voor De Groene Smulpaap, schrijft Melek voor diverse media zoals website4mama.nl. Als MadameMoes blogt ze voor detuinschuur.be
 over haar tuinbelevenissen en geeft ze ook haar recepten prijs. 

Jacqueline's bio: 


Jacqueline Franse alias Moestuinhippie.
 
Jacqueline heeft  een volkstuin van 200 m2 in het mooie Zeeland.
Na  een werkdag achter de computer vindt ze het heerlijk om in beweging te komen en de handen vuil te maken in de Zeeuwse grond.  De moestuin  leert haar mee bewegen met de seizoenen, maakt haar inventief  en levert gezonde voeding.  Op moestuinblog www.moestuinhippie.com  deelt ze haar liefde voor het buitenleven, fotografie, duurzaamheid,  recepten en anekdotes uit de volkstuin.
 
Kristof's bio:

Kristof is de oprichter van De Tuinschuur. Zijn missie in het leven is iedereen laten proeven van zijn passie de moestuin. Kom je hem tegen dan krijg je waarschijnlijk wat zaadjes toegestopt. Hij is ook vader van 3 kindjes(Helena, Elias en Boris) en hij woont met zijn toekomstige vrouw Kaat in Kortenberg (België). Hij zal voornamelijk veel bloggen over tomaten en de ontwikkeling van De Tuinschuur zelf.


We proberen hier regelmatig een blog te posten. Heb je vragen reageer maar op de blog. Wij zullen dan antwoorden. 

Weet wel dat meerdere wegen naar Rome leiden. Wij beschrijven onze manier van moestuinieren. Dit wil niet zeggen dat er geen andere manieren zijn of zelfs betere manieren.


Wil je graag zelf een gastblog posten? Graag! Stuur ons een mail.

Winter-snoei van rode bessen

  Jacqueline     13/02/2019     Reacties (6)

"Zacht lenteweer op komst" kopte een landelijk dagblad afgelopen weekend. Jee, nu al? Daar was ik nog niet op voorbereid. Er is nog zoveel te doen voordat we van start kunnen. De schuur is een rotzooi en er ligt nog een lange to-do-list met uitstelkarweitjes te wachten. Gelukkig heb ik deze week een paar vrije dagen, dus kom maar op met dat lenteweer! Ik voel zaaikriebels opkomen. Zal ik toch al wat gaan zaaien? Maar de grond is nog te koud en te nat, en dat betekent het hoofd koel houden en vooral niet te snel van start gaan. Er is nog tijd genoeg.

 
Om toch alvast aan de to-do-list te beginnen toog ik afgelopen zaterdag met mijn snoeischaar naar de moestuin. Er was een droge dag voorspeld en afgezien van de harde wind was het een perfecte dag om de rode bessen te snoeien. Bij het volkstuinencomplex net buiten het dorp was een hoop bedrijvigheid. Er waren zowaar meer tuinders aan het snoeien. De deur van de schuur ging gevaarlijk heen en weer door de harde zuidwestenwind, ondanks de enorme haak waarmee hij vast stond.  "Snel snoeien en naar huis" dacht ik bij mezelf.
 
Als je rode bessen wil snoeien is het handig om te weten waar de struik vrucht vormt: op meerjarig hout en met name op 1 en 2- jarig hout. Als je niet zou snoeien krijg je nog steeds bessen, maar de struik gebruikt dan meer energie dan nodig en de zon kan minder goed bij de vruchten.
 
De struik bestaat uit 4 of 5 gesteltakken die als basis dienen. Hieruit groeien takken die vrucht dragen. Denk aan die basis als je gaat snoeien tijdens de winter-snoei in februari.
Een paar snoeitips:
 
  • Snoei alleen op droge, vorstvrije dagen.
  • Gebruik een schone, scherpe snoeischaar zodat er gladde wonden ontstaan die snel genezen.
  • Snoei naar binnen groeiende takken, takken die elkaar kruisen en afhangende takken weg. Je wil een open struik waar de zon goed doorheen kan schijnen om de vruchten te laten rijpen.
  • Snoei  beschadigd hout altijd weg.  
  • Takken die in de weg staan bij het oogsten of zó lang gegroeid zijn dat ze uit je fruitkooi steken kan je ook beter weghalen.
  • Verwijder takken die naast de geseltakken uit de grond komen (opslag) dicht bij de grond, tenzij je één van de geseltakken wil gaan vervangen. Het is handig om in dat geval één van deze takken te laten groeien zodat deze in een later stadium een geseltak kan vervangen. Kies  een tak de redelijk recht groeit.
  • Door de geseltakken in te korten gaan ze uitlopers vormen. Aan deze uitlopers worden de vruchten gevormd.
  • Snoei de vruchttakken tijdens de wintersnoei op 2 knoppen.
  • Snoei altijd boven een naar buiten gerichte knop. Wanneer de tak weer uitloopt op deze knop zal hij ook naar buiten gericht zijn waardoor een opener kern ontstaat.
  • Doe af en toe een stapje naar achter om je snoeiwerk te bekijken. Dan zie je sneller vergeten takken.
 
De gesnoeide takken gaan mee naar huis. Het plan is om ze te gebruiken als stekken. Als mijn kaplaarzen zijn opgeruimd en ik de deur wil afsluiten aarzel ik even. Het is zo'n troep in de schuur dat ik niets meer terug te vinden is. Ik wil begin maart mijn veel te kleine aardbeiplanten gaan bemesten maar de koemestkorrels staan op een onbereikbare plek.  Een gebruikt theezakje en dito mok staan als een stilleven op de werkbank. Toch maar even snel wat opruimen? Een rukwind op de deur doet me van gedachten veranderen. Het is geen weer om op te ruimen. Er is nog tijd genoeg. En het wordt lente!
Op mijn blog schreef ik nog meer moestuintips voor februari.

 

Lees meer

Reclaim the Seeds 2019

  Kristof     07/02/2019     Reacties (2)

Even in het kort voor wie nog niet Reclaims the seeds kent. Reclaim the seeds is een zadenbeurs dat werd opgericht als een protest tegen de grote zadenbedrijven, omdat deze een patent wilden nemen op gewone zaden. Het is een zadenbeurs georganiseerd door Velt met ongeveer een twintigtal standhouders (vooral kleine kwekers en zadenwebshops).Dit jaar ging de zadenbeurs door in Oudenaarde op zaterdag 2 februari. Wij stonden er ook met een standje en dit voor de tweede keer.
 
De bezoekersopkomst viel dit jaar een beetje tegen. Ik geloof dat er dit jaar maar 300 bezoekers waren tov vorig jaar ongeveer 1000 bezoekers. Het voordeel van minder bezoekers, is dat er meer tijd was om een aantal goeie gesprekken aan te gaan. Ik heb de mensen van Velt beter leren kennen en vooral ook beseft dat ik me moet aansluiten bij hun lokale werkingen bij ons thuis.
 
Ook hebben we twee personen ontmoet die vanaf dit jaar voor ons gaan zaden kweken. Patrick kweekt al jaren een oud snijbietenras, Staf’s spinazie genaamd. Hiervan heeft hij een flinke portie gegeven dat we mogen verdelen. Daarnaast is ook Tania speciaal van Oostende naar Oudenaarde afgezakt. Een zeer boeiende vrouw die dit jaar 185 verschillende tomatenrassen gaat zetten en nog een hele hoop pepers. Wij zullen van haar 10 verschillende tomatenrassen en 10 verschillende peperrassen gaan aanbieden. Indien dit succesvol is, dan breiden we natuurlijk uit.
 
We hebben ook redelijk wat goeie commentaar gekregen op ons zelfgebouwde standje. Het heeft ons veel moeite gekost, maar we zijn er echt trots op. Ook waren vele geïnteresseerd in de zaaiagenda van Diana. Echter ik had alleen mijn eigen exemplaar mee, want de eerste druk was bij ons super snel uitverkocht. Op zondag 3 maart gaan we ons standje weer uittesten op de zadenbeurs van het groentemuseum ’t Grom.


 

Lees meer

Kiekeboe plantje!

  MadameMoes     05/02/2019     Reacties (5)

Het groeien kan me niet snel genoeg gaan. De donkere dagen duren al zo lang. Elke dag werp ik een snelle blik in de kraamkamer.  ‘Kom snel kijken, kom snel kijken!' roep ik enthousiast tegen mijn kroost wanneer ik wat groens zie. Aan mijn stem is duidelijk de opwinding te horen en van jong tot oud (nou ja, oud... de oudste is net 5 geworden) komen ze snel op me af gerend. 
 
Er staan diverse zaaibakjes voor het raam en de kinderen staan er vertwijfeld naar te kijken. Ze kijken naar een hoop bakjes met aarde. 'Maar ik zie HE-LE-MAAAAAL niks' hoor ik een beteuterd stemmetje. Ik til Orman op en wijs hem naar het kleine groen wat uit de aarde piept. 'Kiekeboe plantje!' zegt hij liefjes tegen de kleine lemon drop peper die hij ook spot. Ondertussen trekt de oudste ongeduldig aan mijn trui. 'Mama, mama, ik heb een verrassing voor je' zegt de kleine madame glunderend. In haar enthousiasme springt ze op en neer en wijst met grote gebaren naar de verwarming. 'Kijk dan, kijk dan' stuitert ze.
 
Het zaaizakje a la Kristof wat op de verwarming staat, staat vol met mini plantjes. Wow, dat is inderdaad een verrassing. Dat zakje heb ik pas na het lezen van Kristof's blog gezaaid en is gewoon al opgekomen. Wat snel! Wat een mooie verrassing zeg ik tegen de kleintjes en ik voel de euforie. Zo blij van opkomende zaadjes worden, dat snappen alleen moeshartjes vrees ik. Ik besef me dat het heel simpel is, maar geluk moet je eigenlijk ook niet al te ingewikkeld maken. 

4 hoofdjes staren glunderend naar alle zaailingen. Kardelen wijst naar een kale plek in het kweekkasje. Hmm... De aubergine weigert op te komen, dat was me ook al opgevallen. Grappig dat het haar ook al opvalt. Blijkbaar duurt het ontkiemen van de aubergines wat langer. Nou, vooruit dan maar. Nog even geduld. Met de pepers heb ik in elk geval al een mooie opkomst. Nu nog tot half mei vertroetelen en dan mogen ze allemaal de tuin in. Ik grinnik bij het vooruitzicht. Een huppeltje is er uit voor ik er erg in heb. De kinderen grijpen het moment direct aan om mee te doen. Met zijn allen een dansje in de woonkamer, gewoon omdat het kan! Pomtidommmm. 

 

Lees meer

Resultaten nieuwe zaaimethode

  Kristof     28/01/2019     Reacties (5)

Op 26 december was ik gestart met het zaaien van pepers volgens een nieuwe methode. Exact 1 maand later heb ik de pepers verspeend. Ik vulde hierbij gripzakjes met zaaigrond. Voor meer info kijk eens op Pepers zaaien nieuwe methode. Ik ga deze nieuwe methode nu vergelijken met de Deno-methode en Rootrainers.

Ontkieming

Ik zie geen wezenlijk verschil in de opkomstpercentages bij de verschillende methodes. Qua snelheid van ontkieming vond ik deze nieuwe methode en de deno-methode iets sneller gaan dan Rootrainers of gewone potjes. Dit komt door het gebruik van gripzakjes. Hierdoor zorg je voor een constant vochtig en warm klimaat voor de zaadjes. Je kan ook huishoudfolie gebruiken over rootrainers en gewone potjes om de ontkieming te versnellen.

Ruimte gebruik

Sowieso dat qua ruimte gebruik de deno-methode wint. Op de tweede plaats staat dan zaaigrond in gripzakjes. En dan rootrainers en gewone potjes. Kleine kanttekening: Bij de deno-methode moet je de planten reeds verspenen nadat ze kiemblaadjes hebben, zodat je de planten sneller in grotere potten moet zetten.

Tijd gebruik

Je hebt de minste tijd nodig bij de zaaigrond in gripzakjes. Hier moet je als handeling gripzakjes vullen met zaaigrond, zaaien, vochtig houden en verspenen. Dan heb je het gebruik van gewone potjes. Daarna heb je het gebruik van de Rootrainers. Bij rootrainers steek je veel tijd in hun te vullen met zaaigrond. Ook moet je heel voorzichtig te werk gaan bij het verspenen, aangezien het materiaal redelijk fragiel is. De deno-methode neemt de meeste tijd in beslag. Je moet hierbij de koffiefilters voorbereiden, vochtig houden, regelmatig de koffiefilters controleren en het verspenen moet je heel voorzichtig doen.

Verspenen

De makkelijkste methode om plantjes te verspenen is met Rootrainers. Je moet wel voorzichtig zijn, omdat het materiaal fragiel is. Maar je vouwt de Rootrainers open zoals een boek. Dan heb je de deno-methode. Je moet ze wel super voorzichtig verwijderen, maar je ziet de wortels wel zeer goed zitten. Zaaigrond in een gripzakje of gewoon zaaien in een platte bak. Hierbij kunnen wortels in elkaar verstrikt geraken. Bij het verspenen kan je hierdoor wortels beschadigen.

Rouwvarenmug

Dit zijn kleine mugjes die nauwelijks kunnen vliegen, maar hun larven knabbelen aan wortels. De eitjes van de rauwvarenmug zijn reeds aanwezig in potgrond. En ze komen tot ontwikkeling bij een vochtig en warm klimaat. Wanneer je zaait dus. Bij de deno-methode heb je geen last van de rauwvarenmug. Echter je moet ze bij de deno-methode wel snel verspenen. En vanaf dan kan je problemen hebben met de rauwvarenmug. Bij de nieuwe methode met zaaigrond in een gripzakje heb ik op 40 zakjes slechts 3 muggen gezien. Ik vermoed dat de rauwvarenmug het moeilijk heeft om zich te verplaatsen vanwege de gripzakjes. Bij Rootrainers en het gebruik van gewone potjes zal je het meeste last hebben van de mug. Je kan de rauwvarenmug het dan knap lastig maken door de bovenkant van de zaaigrond af te dekken met een laagje scherp zand (speelzand of rijnzand).

Algemeen

Rootrainers vind ik een zeer ingenieus systeem. Je kan makkelijk de wortels van de planten bekijken en makkelijk verspenen. Doordat ze allemaal in een apart vakje zitten, kan je ook gerust verschillende variëteiten zaaien (zolang je dit correct noteert). Het kost helaas veel tijd om ze te vullen met zaaigrond en om ze te verspenen. Ze nemen wel minder plaats in tov zaaien in een platte bak. En je hebt meer last van de rauwvarenmug. Op zich een ideaal systeem als je niet extreem veel zaait en dus eerder gaat voor kwaliteit dan kwantiteit.

Deno-methode vind ik een wonderlijk systeem, omdat je zaait zonder grond te gebruiken. Het is een systeem dat heel weinig plaats inneemt in de beginfase. En je hebt in de beginfase ook geen last van de rauwvarenmug. Een nadeel is dat je redelijk wat tijd nodig hebt om deze methode toe te passen. Ook mag je met dit systeem niet te laks zijn. Als je de koffiefilters te weinig controleert, dan zullen er kiempjes uitdrogen of te laat verspeend worden. Een ideale methode om kiemtesten te doen en om moeilijke kiemers te zaaien.

Zaaigrond in gripzakjes vind ik de methode die een mooi compromis is. Het grootste voordeel voor mij is dat deze methode minder tijd vergt dan de andere methodes. Je hebt ook meer ruimte om fouten te maken. Als je eens de zaden/kiempjes vergeet te controleren of minder nauwgezet controleert, dan heb je minder kans dat er iets misgaat tov de andere methodes. Het nadeel is dat je wat plastiek afval genereert en dat je meer kans hebt om wortels te beschadigen. Ik vind het een goede methode als je veel zaden wil ontkiemen en het is meer dummy-proof.

Lees meer

Laat de kweekpret maar beginnen!

  MadameMoes     02/01/2019     Reacties (3)

De kerstboom is nog nooit zo snel de deur uit geweest als dit jaar. Met een half oog word ik gade geslagen door De Man, terwijl ik me per ongeluk inwikkel in de snoeren van de lichtjes. De adrenaline giert toch enigszins door mijn lijf en er is niets te merken van de korte nacht, terwijl ik met kerstmuziek op de achtergrond -heerlijk- de boom ontdoe van versieringen. Alles zit onder de glitter, inclusief ikzelf. 'Maar het is niet eens Drie Koningen geweest!' roept de Man half comateus vanaf de bank. Het is dat er weinig leven in zit, anders had hij me vast actiever belemmerd. 
 
Nou ja... Dat komt er van als de kerstboom op de plek van mijn kas staat. Ik had gezegd dat hij per 1 januari weg moest. Nog nooit was de drive om de kersterige gezelligheid de deur uit te doen, zo groot als nu . 
'Ooooh, stoute mama, waarom gaat de boom weg?' wordt er door de kinderen mee gejengeld. 'Hij is toch mooi?'. 
 
Ik staar naar glinsterende puppy oogjes en verwijtende mondjes.
Zucht. 
Mama legt alles nog een keer uit -niet alleen voor de oren van de kinders, maar misschien nog wel het meest voor De Man wiens hoofd nog op slapen staat- en aan mijn stem is duidelijk te horen hoe belangrijk het is dat die boom heul snel het huis uit moet. Anders is mama te laat met pepers voorzaaien en hebben we in de zomer geen pepers. Dat kan natuurlijk niet. 
Kinderen snappen dit zo veel beter dan grote mensen. De oudste 2 gaan mama meehelpen en met een valse 'Ooooww Dennenboom', halen we alle kerstversieringen weg. Zo! 
 
Als alles is opgeruimd, is eindelijk het moment daar waar ik sinds oktober naar uitkijk. 
PomPomPommmmm!!! Moesseizoen 2019 is bij deze officieel geopend! 
 
De zakken potgrond die ik binnen had gelegd zodat ze alvast konden opwarmen, kunnen open. Yes! Het mag nu echt. Ik zit al zo lang naar dit moment uit te kijken. Het is maar potgrond en wat brekerzand, plantjes kun je ook prima kopen, maar dit 'zelf mogen beginnen met kweken-oergevoel' zit zo diep van binnen bij me, daar kan geen gekocht plantje tegenop. De blijdschap die je voelt wanneer er een groen puntje uit de aarde steekt is niet te beschrijven. Hoe vaak ik wel niet De Man naar de kweekbakken heb gesommeerd, omdat er een pimentos de padron opkwam, of de yacon eindelijk een groen blaadje liet zien... Het is niet te tellen. Een mede-moestuinierder snapt deze kriebels waarschijnlijk wel, maar het is niet te doen om dit gevoel uit te leggen aan iemand die weinig met tuinieren op heeft. 
 
Ook de moeskriebels? Van MadameMoes mag het hoor! Je kunt beginnen met voorzaaien. Het is immers al januari. Groene vingers zijn geen must om te (moes)tuinieren. Een groen hart des te meer, dus houd je vooral niet in als je nu ook de neiging hebt zakjes zaad aan te schaffen. Voor je het weet, sta je buiten in je shirtje het zweet van je voorhoofd te vegen, onkruid er uit te trekken dat het een lieve lust is en de slakken van je sla af te houden. Nog maar heel even! 
 

Lees meer

Pepers zaaien - nieuwe methode

  Kristof     31/12/2018     Reacties (13)

Ik heb al op verschillende manieren pepers gezaaid. Eén ervan was het zaaien in potjes. Ik heb verschillende potjes gebruikt. Uiteindelijk gebruikte ik potjes die Rootrainers noemen. Het voordeel van deze potjes is dat je ze kan openen zoals een boek. Hierdoor kan je makkelijk de kiemplantjes verspenen zonder ze al teveel te kwetsen. Hierbij een link naar een blog waarbij ik de Rootrainers heb gebruikt: Rootrainers in actie. Nadeel aan het werken met potjes is dat je veel tijd steekt in het vullen van al die potjes. Als je geen Rootrainers gebruikt, dan is het ook geen sinecure om de kiemplantjes te verspenen. 
 
De andere methode die ik reeds heb gebruikt is de deno-methode. Hierbij gebruik je koffiefilters die je vochtig maakt en hierop leg je de zaden. De koffiefilter steek je dan in een gripzakje. Hierbij de blog met de details: Kweken in gripzakjes. Groot voordeel van dit systeem is dat je heel weinig plaats nodig hebt om te zaaien. Nadeel van dit systeem is dat het redelijk wat tijd vergt om de kiemplantjes uit de koffiefilters te halen. 
 
Aangezien ik een redelijke hoeveelheid zaadjes zaai en nogal beperkt zit qua tijd (3 kindjes, renovatie, fulltime job, volleybal, De Tuinschuur,...) heb ik nu een nieuw systeem bedacht. Ik vul gripzakjes voor de helft met zaaigrond. Ik maak de zaaigrond vochtig, maar niet nat. Hierop leg ik 12 zaadjes die ik nogmaals bevochtig. Voordat ik de gripzakjes sluit, blaas ik er nog lucht in. Het voordeel is dat ik deze zakjes redelijk snel heb kunnen vullen. Ze pakken niet extreem veel plek in. En mijn verwachtingen zijn dat ik de pepers even kan laten groeien in de gripzakjes voordat ik ze moet verspenen. Dit is echt een test! Het kan even goed zijn dat de andere methodes beter gaan zijn, maar ik ben wel hoopvol. Ik hou jullie op de hoogte.
 
Alvast een gelukkig nieuwjaar ;)

Lees meer

Moeskriebels in de winter

  MadameMoes     14/12/2018     Reacties (5)

We hebben zo lang kunnen genieten van het mooie weer, dat het toch als een verrassing komt nu er nachtvorst is geweest. Ineens is het écht winter buiten en staat het nieuwe jaar voor de deur. Hehe, eindelijk! Nu Sinterklaas voorbij is en we afstevenen op Kerst en Oudjaar, begint het flink te kriebelen bij me. Geen gekke beestjes, maar heuse moeskriebels slaan toe! 
 
De winter is een saaie periode voor moestuinierende zieltjes. In de tuin valt niet veel te doen met dit grijze, gure weer. Het grote tuinonderhoud is gedaan en het enige waarvoor ik nog de tuin in kom, is om pastinaak, prei of kruiden te oogsten. Het niet meer buiten bezig zijn, is een gemis en ik besluit tuinplannen voor het nieuwe moesseizoen te maken. Deze koude dagen zijn bij uitstek het moment om er met een kopje thee voor te gaan zitten en de zadencollectie op te schonen. Als je weinig tuiniert, dan heb je misschien 1 pak zaad in huis. Hier gaat het om misschien wel 60 soorten zaad en elk jaar komen er meer soorten bij. Om dit alles te ordenen, is best een uitdaging, laat staan met nieuwsgierig graaiende kinderhandjes. Of misschien een zadenmap aanschaffen wat veel praktischer is.
 
'Wat is diiiiiitttt mama?' wordt er geroepen, terwijl er een bakje van tafel wordt gegrist. 'Neeeeee, niet doen, dat zakje is niet goed dicht!' roep ik panisch naar de oudste, maar het is al te laat. Pfffff. Voor je het weet, mag je een miljoen zaadjes van de grond rapen. Niet stofzuigen wat zo veel efficiënter is, want dan ben je ook nog je kostbare zaadjes kwijt. Grrr, baal, baal. Gelukkig zijn het bieten, die kun je tenminste nog enigszins vasthouden, De wijze les die MadameMoes hiervan heeft geleerd, is om dergelijke opruimpraktijken vooral te bezigen wanneer er géén kinderen in de buurt zijn!  
 
Wat wél met kinderen in de nabijheid kan, is schrijven in mijn moesschrift. De kinderen zet ik aan het werk met een eigen boekje wat we daarvoor hebben geknutseld (wat velletjes papier met een kartonnetje vastgeniet en voila, een eigen boekje!). Ze zijn zoet aan het kleuren en mama mag ook meedoen. 'Wel je eigen stiften gebruiken hoor mama' krijg ik verwijtend te horen. Van je kinderen moet je het hebben.
 
Als de opstartproblematiek in de kiem is gesmoord, kan ik eindelijk naar hartelust mijn kweeklijstjes voor volgend jaar bedenken. Heerlijk al die voorpret! 
Lekker een beetje kliederen is rustgevend. Het geeft me de kans rustig te bezinnen wat het afgelopen jaar goed ging en wat niet. Wat wil ik weer in de tuin hebben en welke zaadjes wil ik niet meer proberen. Er waren heus wel wat minder geslaagde dingen het afgelopen jaar. Een tomaat die veel vruchten gaf, maar weinig smaak had. Zonde van de kostbare ruimte, daar komt een andere tomaat voor terug. Soyabonen vind ik heerlijk, maar de opbrengst is zo laag dat het eigenlijk zonde is ze zelf te kweken. Daar kan ik beter wat anders voor op de plek zetten. De komkommer die ik heerlijk vond, maar de man te veel naar appel vond smaken, hoeft ook niet meer terug te komen (wat eigenlijk ook klopte, maar een krakend appeltje in een komkommerjasje heeft ook wel wat). Pompoen sweet dumpling vond ik een heerlijke pompoen met een waanzinnig nootachtig aroma. Daar wil ik komend jaar veel meer van in de tuin. Het pompoenveldje moet ik nog eens grondig bekijken hoe ik dat ga indelen met al mijn wensen. Het veld is al in voorbereiding met een laag paardenmest. Komend seizoen wil ik ook wat nieuwe dingen uitproberen zoals pepino en okra en wat andere pepersoorten. Mijn plannen zijn sneller klaar dan het seizoen. Het enige wachten is nog op de lente!
 
Voor het zo ver is, kijken we uit naar de feestdagen. Fijn met ons gezin, familie en vrienden het nieuwe jaar inluiden. De kerstboom staat te stralen in de hoek waar straks het kweekkasje komt. Een mooie stok achter de deur om de boom vooral niet te lang te laten staan, want in januari mag ik beginnen met pepers voorzaaien. Hohohooo!

Lees meer

Geen gemaaid gazon, wél zelfgemaakte appelstroop!

  MadameMoes     22/11/2018     Reacties (2)

Peinzend staar ik uit het raam. De grasmaaier staat ongebruikt op de patio. Ik voel me schuldig. De grasmaaier staat al een poos onaangeroerd te wachten om gebruikt te worden. Ik meen een verwijtende blik te zien bij hem, maar het kan aan mij liggen. 
 
Het gazon moet al een maand voor het laatst gemaaid worden voor het echt winter wordt. 
AL EEN MAAND! Elke keer is er een belangrijkere tuinklus dan dat grasveld van ons. Een tuinklus die natuurlijk een stuk leuker is dan een bemost gazon, zoals de overenthousiaste pepers die nog vol bloemknopjes zaten. Zonde om te rooien, dus moesten ze op stel en sprong de muurkas in, de dahliaknollen moesten eruit, de ulluco geoogst, er moest gemulcht en gesnoeid worden voor het weer zou omslaan en ondanks dat de winter al enige tijd op de planning staat, was het tóch een verrassing dat ik de vorstgevoelige planten moest inpakken voor de eerste nachtvorst.
 
Sja... Het gazon wacht geduldig tot het gemaaid wordt... Vandaag is het dé dag besluit ik, terwijl ik voorzichtig een neus buiten de deur steek. Koud! Wind! Brrrr! IJverig rillend besluit ik dat het gras nog een dagje kan wachten. Foei MadameMoes. Veel overredingskracht had ik daar niet voor nodig. 
 
Deze koerswijziging komt me helemaal niet verkeerd uit, want ik heb een tas vol met appels en overrijpe peren die ik kan verwerken tot stroop. Sinds mijn moesvriendin mij een pot zelfgemaakte appelstroop heeft gegeven, lusten we niet meer anders hier in huis. Wees dus gewaarschuwd met dit recept, het blijft niet bij een eenmalig probeerseltje. Je gaat na deze kooksessie, waarschijnlijk altijd je eigen stroop maken. 
 
Na deze waarschuwing nog steeds zin? Mooi! Je hebt er niet veel voor nodig, alleen wat geduld. Dit is nou zo’n typisch “eenkindkandewasdoen-recept”! 
 
Met 2 pannen, een zeef met kaasdoek (of een  -schone- oude tule sjaal of hoofddoek) en fruit zoals appels en peren maak je een overheerlijke stroop.
 
Gebruik een grote pan waar je fruit inpast. Als het een beetje eruit torent, is dat niet erg. Het zakt vanzelf wel in. Ik heb 2 kg appels en een kleine kilo peren. Vul de pan met een bodempje water, zodat het fruit straks niet aanbrandt. Voor de variatie heb ik een laag zelfgedroogde abrikozen uit mijn moeders Turkse tuin gelegd. Deze abrikozen zijn mierzoet, dus ik verwacht niet dat ik er nog suiker bij hoef te doen. De appels snijd ik in vieren zonder rekening te houden met steeltjes, pitten of de schil. Alles mag eraan blijven. De peren gaan er door de helft bovenop, met ook weer schil, pit en steel. Laat dit op een zacht vuurtje pruttelen, roer af en toe en je zult zien, na een uur of 3 is al het fruitmoes geworden. Je hoeft er niet bij te blijven staan, je kunt ondertussen het internet uitlezen, koken, Sinterklaascadeautjes inpakken, of wat dan ook. Een constante controle is nergens voor nodig. Het enige waar je op moet letten, is dat je niet te vaak proeft, maar dat is meer dat is tegen mezelf dan jullie.
Ben je content over de moeserigheid van je fruit? Roer nog even goed door of er geen klontjes in zitten. 
 
Als de moes klaar is, neem je de tweede pan. Hierin hang je een zeef, met daarover heen het kaasdoek. Giet hierboven je moes en laat dit een nachtje staan om helemaal uit te lekken. 
Nog even geoorloofd proeven of het zoet genoeg is. Niet zoet genoeg naar je smaak? Dan is dit het moment om er een schepje suiker of honing aan toe te voegen. 
 
Kook het uitlekvocht op een kleine pit in totdat de siroop kleeft aan een theelepel en niet meer gemakkelijk van je theelepel afglijdt. Het ziet er nog niet uit als stroop, maar dat komt omdat het nog warm is. Als het afkoelt, is het straks een stuk dikker. Giet de stroop in gesteriliseerde potten en draai de deksels er stevig op. Zet ze op zijn kop op een plek waar het je niet in de weg staat. Zodra het is afgekoeld, kun je de potten omdraaien. De moes die over is, moet je vooral niet weggooien. De kinderen hebben de moes na het avondeten met smaak verorberd. Houd je niet in. Ook voor grote mensen is het smullen! 
 
 
 
 

Lees meer

Groeilust en kwijlvingertjes

  MadameMoes     10/11/2018     Reacties (3)

Mijn kleinste tuinopzichter wil zijn regenlaarsjes aan. Heel slim van de kleine dondersteen, want schoentjes worden alleen maar nat in het met dauw bedekte gras. Snel trek ik wat plastic handschoentjes aan en doe in elke hand een klein beetje olijfolie. Mijn handen worden verschrikkelijk schraal als ik alleen al naar een tuinactiviteit kijk, dus het is geen overbodige luxe de handjes in te vetten. Wanneer MadameMoes ook haar tuinschoenen aantrekt, is het feest compleet. Bewapend met een emmer, mes en zakdoek voor de kleine snottebel, lopen we de tuin in.
 
De bladeren van de aardbeienplanten veranderen voorzichtig van groen naar rood. Er groeien nog steeds aardbeien aan en de bloesem verraad de groeilust van mijn planten. Ik geef een blad een aaitje. Op de een of andere manier raak ik altijd vertederd van groeilust bij planten. Een zonnebloem die zo maar tussen 2 tegels in, is gaan groeien. Een onmogelijk plek, maar wat bloeit het daar toch prachtig. Of het yellow pear tomatenplantje dat zichzelf onder de perzikboom heeft uitgezaaid, een courgette die langs de slootkant ineens de tuin inwandelt alsof die daar altijd al thuishoorde of de paksoi die vorig jaar weigerde op te komen en nu ineens midden in de herfst een mals bedje groen vormt. Het is nog net geen Disney-film met kwelende violen op de achtergrond, maar ik vind het mooi om te zien en geniet er met volle teugen van. Groeilust is wonderlijk. 
 
De kleine man die naast me staat, doet dit tafereel allemaal wat minder en moet keihard lachen wanneer zijn niesbui een snotconfetti oplevert om U tegen te zeggen... Hij heeft niet alleen zichzelf besproeid, maar ook de planten voor hem. Bah. Voor zo'n klein neusje komt er een fikse lading uit, maar gelukkig was mama voorbereid de tuin ingegaan. Dreumesen zijn eigenlijk net honden besef ik me wanneer ik naar de snotterige snoet van Ender kijk. Ze hobbelen en kwispelen wat. Met hun bemodderde pootjes komen ze op je af gestormd met een van blijdschap vergulde  'maaahhhmmaaaaaahhh' uit het diepste van hun hartje en kwijlen en snotteren af dat het een lieve lust is. En als je kinderen ziet eten, is er soms ook totaal geen verschil tussen mijn mensenkinderen en de gemiddelde hond. De tweede niesbui van Ender herinnert me aan de emmer die nog steeds leeg is. Voordat bedtijd nadert, moet ik toch echt wat groente oogsten. Ik snijd snel wat paksoi en regenboogsnijbiet af voor het avondeten en trek er een preitje uit. Een wokschotel met noedels staat er op het menu. Een paar sprietjes uitgelopen knoflook voor bij de garnalen. 
 
Het zijn de laatste groentjes uit de tuin. Zucht. Ik ga het missen. Nog een flinke bos peterselie knip ik af. Daar ga ik zo nog bouillon mee trekken. Met al het gekuch en gepruttel in huis, is een kopje kippensoep met veel groente geen overbodige luxe. Samen lopen we naar de andere kant van de tuin om nog wat wortels te plukken. Misschien zijn er ook nog wat rijpe frambozen. 
 
Het is onvoorstelbaar hoe snel kinderen leren en wat ze allemaal onthouden in die kleine hoofdjes. Aan de stekelige bramen zitten onze kinderen na een prikkerige ontmoeting nooit meer, terwijl de zacht behaarde frambozenplanten zodra we één stap in de tuin zetten, leeg worden geplukt. De laatste frambozen vinden dan ook gretig aftrek bij meneer. 
 
Wanneer Ender mij een framboos aanbiedt, ben ik verbaasd. Dat is nieuw. Ik doe mijn mond open met een grote 'AAAAHHH' en wég is de framboos. Zo in zijn eigen mondje, smaksmak! Hihi, haha, wat een mooie grap van de boef. 
 
In mijn mond stopt hij een kwijlvingertje en trekt me na de intensieve mondcontrole mee. Jaja, de frambozen zijn echt op. Dat heeft de kleine tuinopzichter goed in de smiezen. Ender stormt op de schommel af en laat duidelijk blijken dat er NU geschommeld moet worden. Praten doet hij nog niet veel, maar een communicatietalent dat dat kind heeft joh! De volle, kleurrijke emmer met lekkere groentes zet ik even aan de kant en samen schommelen we nog wat in de herfstzon. Een heerlijk cadeautje van Moeder Natuur.

Lees meer

De tuin (bijna) winterklaar

  MadameMoes     29/10/2018     Reacties (7)

Brrrr, het is koud zeg! Nou jaaaa...fris dan. Herfst heet dat. Het is nog steeds te warm voor de tijd van het jaar, maar ineens 10 graden kouder voel je goed.
'Hup, we gaan de tuin in!' roep ik meer tegen mezelf dan tegen de kinderen. Het klinkt enthousiaster dan ik daadwerkelijk ben. (Jezelf motiveren is soms ook een dagtaak). Met een boterham in de hand en klaar voor de vrieskou, hobbelen de kinderen achter MadameMoes aan.  
 
Met de groene kliko voor GFT-afval in de hand, loop ik de moestuin in. In de beperkte tijd die ik heb, wil ik uiteraard veel te veel doen. Dahliaknollen eruit, yacon oogsten, mulchen waar nodig en... Ik kijk wel hoe ver ik kom, met kinderen die vast andere dingen willen dan ik. Snel aan de slag dus! 
 
Zonder verdere plan van aanpak, begin ik te trekken aan de tomatenplanten die ook eruit moeten. ‘Ik kom je helpen mamaaaaa, die rode tomaatjes pluk ik voor jouwwww!' roept Orman die is aangesneld met een pindakaassnor. Mijn tuinhulp is er altijd als de kippen bij wanneer er iets te snaaien valt, ook wanneer ik het zelf niet door heb. Ondertussen plukt de oudste samen met de snotterende jongste telg de laatste aardbeien. ‘De witte is niet zo hard, is die ook lekker?’ vraagt Kind1 vertwijfeld. Wanneer ik aanmoedig om gewoon even te proeven, vallen ze in de smaak en in no time zijn alle witte aardbeien spoorloos. De jongste telg doet nog niet aan onderscheid en propt elke aardbei, rijp of niet, in zijn mondje. Als je snot eet, maakt de rest natuurlijk ook niet uit voor je smaakpapillen. Dat is dan wel weer een voordeel. 
 
Met iets meer beleid pluk ik de laatste tomaten en trek dan de planten eruit. Alle tomaten mik ik in de emmer naast me en de planten in de kliko. De tomaten gaan hopelijk nog narijpen. Sjonge, jonge, het is op een paar dagen na november en nog steeds tomatenplanten in de Hollandse buitenlucht. Als je me dat begin dit jaar had verteld, had ik je vol ongeloof aangekeken. 
 
De laatste klimboon die ik had laten groeien voor zaden, knip ik netjes af zodat ze de stikstofbolletjes weer terug aan de grond kunnen geven. Mooi systeem vind ik dat. Ik had gelezen dat peulvruchten dat doen, maar tot een paar jaar geleden nooit actief geregistreerd, tot ik iets te hardhandig aan het onkruid wieden was. Stond ik daar met een bonenplant in mijn handen met allemaal kleine bolletjes aan de wortels. Hoe ingenieus van Moeder Natuur! Weer wat geleerd. Ik mag dan wel zo vrij zijn mezelf MadameMoes te noemen, maar er is genoeg in de tuinwereld waar ik geen kaas van heb gegeten. Maar al doende leert men. Onwetendheid moet vooral geen belemmering zijn om te (moes)tuinieren. 
Het is een fijne hobby om je hoofd leeg en je handen vuil mee te maken. Mijn nagellak kan er over meepraten. 
 
Ondertussen wordt er nog een bosje bloemen voor papa geplukt. ‘Omdat ik hem zo lief vind’ geeft mevrouw als verklaring. De laatste latherussen en gele Afrikaantjes worden hardhandig eraf getrokken dat het een lieve lust is. Gelukkig moet de tuin winterklaar en hebben ze toch niet lang meer. Nog wat aardbeien die niet tegen het getrek konden ertussen, hoppaaa. ‘Papa gaat hier heel blij van worden’ zegt Kardelen serieus. Ik kan het alleen maar beamen. Iedereen wordt blij van bloemen. 

Ik kijk wat om me heen en twijfel wat ik nog ga doen om de tuin winterklaar te maken. De jongste begint hangerig te worden. Er valt altijd meer te doen in de tuin, maar de kleine man moet naar bed. MadameMoes vindt de break ook wel fijn. Met bloemen, een emmer vol onrijpe tomaten en snotterende kinderen gaan we naar binnen. 

Lees meer

Meld je nu aan op onze nieuwsbrief! Wij versturen een maandelijkse nieuwsbrief.
Deze website gebruikt cookies. We slaan geen persoonlijke gegevens op.